Van de week scrolde ik door LinkedIn en moest ik twee keer kijken. Of nou ja, tien keer. AI-expert hier. AI-strateeg daar. AI-thought leader. Het lijkt wel alsof we in een paar maanden tijd een compleet nieuw beroepsveld hebben gecreëerd. Zonder opleiding., zonder examen en vooral zonder enige schaamte.
En ik snap de fascinatie, want AI is ontzettend spectaculair. Het voelt soms alsof je met een toverstaf werkt. Je typt iets en er ontstaat tekst, beeld, code, muziek. Alsof je backstage toegang hebt tot de toekomst. Maar maakt je dat dan meteen expert? Op basis waarvan dan precies?
Het doet me trouwens denken aan een andere beroepsgroep die de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond schoot: de Life Coaches. Ook daar zie je vaak mensen die hun eigen route nog niet helemaal op orde hebben, maar wel feilloos kunnen uitleggen hoe jij het anders moet doen. Ervaringsdeskundige klinkt dan net even chiquer dan “ik ben er zelf ook nog niet” of “mijn leven is ook min of meer mislukt”.
Bij AI zie je precies hetzelfde patroon. De zelfverklaarde experts van nu zijn de Trendwatchers van vroeger. Mooie slides, leuke voorspellingen, een sausje urgentie eroverheen en een prijskaartje waar je u tegen zegt. En ergens achter in die presentatie zit misschien één inzicht dat blijft hangen. De rest is vooral goed vertelde toekomstfantasie en het aanjagen van angst dat alles anders wordt dan je gewend bent.
De realiteit van Kunstmatige Intelligentie is een stuk minder sexy. De AI die jij vandaag gebruikt, is morgen al weer hopeloos verouderd. Sterker nog, het is de slechtste versie die je ooit nog zult gebruiken. Morgen is het altijd beter, slimmer, sneller en nog magischer. En vooral anders. Dus waar zit je expertise dan in? In iets dat continu onder je handen vandaan verandert?
Wat ik vooral zie, is dat mensen één trucje leren en daar een titel aan hangen. Ze hebben ontdekt hoe je een prompt iets scherper formuleert dan hun buurman en voilà, LinkedIn-profiel aangepast. Maar ondertussen hebben ze geen idee hoe een model werkt, hoe je agents bouwt, hoe je AI verantwoord inzet in een organisatie, of wat de impact is op processen, mensen en businessmodellen.
En dat hoeft ook niet. Niemand hoeft alles te weten en dat kan ook helemaal niet. Maar noem jezelf dan geen expert.
Want AI is geen vakgebied, het is een universum. Het gaat van generatieve plaatjes waar niemand op zit te wachten tot complexe autonome systemen die hele workflows overnemen. Van marketingtools tot medische toepassingen. Van creatieve speeltuin tot serieuze infrastructuur. Wie beweert daar expert in te zijn, overschat zichzelf of onderschat de breedte van het speelveld.
Wat mij betreft zit de echte waarde ergens anders. Niet in roepen dat je expert bent, maar in laten zien wat je doet. Wat heb je gebouwd? Wat heb je opgelost? Waar heb je iets slimmer gemaakt? Waar ben je keihard tegenaan gelopen? En misschien nog belangrijker. Wat snap je nog niet?
Want dat is de enige eerlijke positie in deze fase. Wees nieuwsgierig. Durf te zeggen dat je elke dag leert en experimenteer veel, heeeeeel veeeeeel. Blijf je verbazen en raak soms gefrustreerd omdat het net niet doet wat je wil.
Dus nee, ik geloof niet zo in AI-experts. Ik geloof in mensen die bezig zijn. Die proberen. Die delen. Die af en toe iets raken wat werkt.
De rest is vooral opgeblazen zelfoverschatting en overdreven profieloptimalisatie.
