Als ouder ken je het moment. Je kind is nog klein. Misschien drie, misschien vier. En opeens komt het. Die zin waar geen discussie meer tegen helpt. “Niet helpen! Ik wil het Zelluf doen!”. Meestal stampvoetend en met een verbeten blik.
Veters strikken. Jas aantrekken. Een boterham smeren die uiteindelijk meer pindakaas en hagelslag op tafel dan op brood oplevert. Het maakt niet uit. Het gaat niet om het resultaat. Het gaat om het gevoel. Zelf doen is een stap richting volwassenheid. Als ouder weet je twee dingen tegelijk. Je weet dat het nog lang niet perfect gaat. En je weet ook dat je dat moet laten gebeuren. Want Zelluf doen hoort bij groeien.
Maar de laatste tijd hoor ik diezelfde peuterdrift ineens terug in de IT-wereld. Een drift die gesteund wordt door de Politiek en de media. We moeten het allemaal Zelluf doen. Onze eigen cloud. Onze eigen infrastructuur. Onze eigen technologie. Het liefst zonder afhankelijkheid van niet Europese Tech bedrijven. Het klinkt stoer. Onafhankelijk. Het is Soeverein. En eerlijk is eerlijk. Het gevoel erachter snap ik wel.
Als je ziet hoeveel Europese organisaties draaien op Amerikaanse platforms, dan voelt dat kwetsbaar. Data staat ergens in datacenters waar wij geen vlag boven hebben hangen. Wetgeving komt uit Washington. En elke politieke oprisping aan de overkant van de oceaan zorgt hier meteen voor zenuwachtig geschuif op CIO-vloeren. Dus roepen we: we gaan het Zelluf doen.
Die roep wordt de laatste tijd extra hard aangewakkerd door een man die je onmogelijk kunt missen. De Schreeuwer met de Rode Das. Die denkt dat je internationale handel ongeveer kunt regelen zoals een peuter zijn speelgoed verdeelt. Gewoon hard roepen, wat tarieven opleggen en klaar. Alleen werkt de wereld niet zo. Niet voor hem nn ook niet voor ons. Alles hangt gewoon aan elkaar in de wereld en wij hebben elkaar allemaal nodig. Wij hun Techreuzen, zij “onze” Chipmachines om maar een simpel voorbeeld te noemen.
Technologie bouw je niet even Zelluf omdat je dat politiek gezien handig vindt. Dat kost decennia, miljarden en een ecosysteem van bedrijven, kennisinstellingen en investeerders dat je niet in een paar kabinetsperiodes uit de grond stampt. Dat lukt ook met huizen niet of de opbouw van een leger.
Neem Cloud technologie. De hyperscalers hebben twintig jaar voorsprong. Niet alleen in datacenters, maar in software, AI-platforms, security, tooling en ontwikkelomgevingen waar hele industrieën inmiddels op draaien. Daar kun je boos over worden. Maar die boosheid bouwt geen Cloud. Dat betekent niet dat Europese digitale soevereiniteit onzin is. Integendeel. Het is verstandig om na te denken over afhankelijkheden. Over waar je data staat. Over welke strategische infrastructuur je misschien dichter bij huis wilt hebben.
Alleen moet je daarbij wel eerlijk blijven. Wij kunnen niet van vandaag op morgen zeggen: vanaf morgen doen we alles Zelluf. Net zoals dat kind van vier niet ineens zelf zijn winterjas dicht krijgt, zijn brood smeert en de afwas doet. Dat gaat stap voor stap. En soms lukt het even niet.
Dan komt datzelfde kind toch weer even naar je toe. “Pap… wil jij het even doen?” Het mooie is: mijn kinderen zijn inmiddels in de twintig. Ze doen echt heel veel Zelluf. Studie, werk, reizen, plannen. Ze redden zich prima. Maar zo nu en dan staat er nog steeds eentje in de keuken. “Pap, hoe zat dat ook alweer met…?” En dan help ik even. Niet omdat ze het nooit Zelluf zullen kunnen. Maar omdat ervaring soms net dat zetje geeft waardoor iemand weer verder kan.
Zo werkt de wereld ook. Internationale samenwerking is geen zwakte. Het is meestal gewoon gezond verstand. De man met de Rode das komt daar hopelijk ooit achter. Je kunt tarieven blijven aankondigen, muren optrekken en boos doen tegen bondgenoten. Maar uiteindelijk merkt hij hetzelfde als iedere peuter die zijn eigen veters probeert te strikken. Je hebt soms anderen nodig.
En eerlijk gezegd verwacht ik dat die Rode das ook weer eens wordt vervangen door een wat redelijkere Blauwe. Zo gaat dat in democratieën. Dan schuiven de stoelen weer een beetje, worden de stemmen zachter en komt er weer wat ruimte voor normaal overleg. Tot die tijd moeten wij vooral niet in onze eigen peuterfase schieten.
Dus … Ja, werk aan Europese technologie. Ja, bouw aan digitale autonomie. Ja, denk kritisch na over afhankelijkheden. Maar doe dat volwassen. Niet door te roepen dat we alles morgen Zelluf gaan doen. Wel door stap voor stap sterker te worden. Want echte volwassenheid zit niet in het hardst roepen dat je het alleen kunt. Het zit in weten wanneer je het zelluf doet.
En wanneer je gewoon even hulp vraagt.
Richard Bordes
Deze Column is in maart 2026 verschenen in de TBM (Telecom Business Magazine) https://tbmnet.nl
